Changing the World Begins with a Transformed Heart

October 3, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

The fruit of the Spirit can’t be manufactured. Galatians 5 shows us where it grows.

I heard a preacher say something recently that has stayed with me. The United Nations, he said, spends billions of dollars year after year, and the world only grows more chaotic. His diagnosis was simple: there is no fruit of the Spirit. No love. No patience. No self-control. No transformed hearts.

He is right. I want to say that clearly before I say anything else.

Picture a world thick with patience. Neighbors who are gentle with one another. Leaders who are not self-seeking. Rivals who choose kindness over revenge. The fruit of the Spirit really is the answer to the depravity and chaos we live in.

But that answer leaves the real question hanging in the air. The multimillion-dollar question is not what we need. It is how we get there.

The Right Answer, the Missing Power

Here is the danger. If we simply tell people that love, joy, and peace are the goal, and then send them off to try harder, we have turned the fruit of the Spirit into a self-improvement project. Lean in. Do your best. Be a little kinder this week than last.

It will never work.

Paul does not call these things the fruit of effort. He calls them the fruit of the Spirit. They grow out of a life that God himself is working in. This is where Reformed theology shines, because it refuses to flatter us. It says plainly: you cannot do this. But Christ, by his Spirit, can do it in you.

Paul knew the end of his own strength. “Wretched man that I am! Who will deliver me from this body of death? Thanks be to God through Jesus Christ our Lord!” (Romans 7:24–25). And a few lines later: “For the law of the Spirit of life has set you free in Christ Jesus from the law of sin and death” (Romans 8:2).

Set free. Not by trying. By being empowered.

So how exactly does the Holy Spirit do it? Galatians 5 tells us.

Walk by the Spirit

The famous list of the fruit sits in verse 22, but you have to read the whole chapter to understand it. The key is verse 16:

“But I say, walk by the Spirit, and you will not gratify the desires of the flesh. For the desires of the flesh are against the Spirit, and the desires of the Spirit are against the flesh, for these are opposed to each other, to keep you from doing the things you want to do.” (Galatians 5:16–17)

The ESV Study Bible puts it in a sentence I keep coming back to: “The only way to conquer the flesh is to yield to the Spirit.” The notes go on to explain that “walk by the Spirit” carries two ideas at once: direction and empowerment. We make our decisions according to the Spirit’s guidance, and we act in the power the Spirit supplies. And in Scripture, to “walk” describes not a single step but the pattern of a whole life.

Direction and power. We need both.

First, conviction. We have to be persuaded that the desires of the flesh are actually wrong, and only the Holy Spirit can do that in a human heart. Second, strength. Once we know something is wrong, where do we find the power to say no when the temptation arrives? That power, too, comes from the Spirit.

This is what walking by the Spirit means. Our will is not bypassed. It is persuaded and transformed by the Spirit through the Scriptures, until it becomes available to God.

Why You Cannot Out-Muscle the Flesh

Notice what Paul does not say. He does not say, “Fight the flesh, and you will produce the Spirit.” He says, “Walk by the Spirit, and you will not gratify the flesh.”

That order matters. When we try to fight the desires of the flesh with the strength of the flesh, we have already joined the side we are fighting. Fallen human nature drifts toward its own desires automatically. Flesh cannot defeat flesh. Only the desires of the Spirit can stand against the desires of the flesh, because, as verse 17 says, these are opposed to each other.

This is why preaching that exposes the immorality of the world and calls people to bear good fruit, though it is correct, so often leaves them stranded. It hands them the truth without the grace. And grace is not only God’s kind disposition toward us. It is God’s own power in Christ Jesus, the grace that, as Paul tells Titus, trains us to renounce what is wrong and to live what is right (Titus 2:11–12).

Our Default Setting

Paul names the flesh with uncomfortable specificity:

“Now the works of the flesh are evident: sexual immorality, impurity, sensuality, idolatry, sorcery, enmity, strife, jealousy, fits of anger, rivalries, dissensions, divisions, envy, drunkenness, orgies, and things like these. I warn you, as I warned you before, that those who do such things will not inherit the kingdom of God.” (Galatians 5:19–21)

“The desires of the flesh” are not just bodily cravings. They are the whole range of ordinary desires of our fallen nature, from sensuality to rivalry, from idolatry to envy. These are our default settings. Left alone, they keep showing up and popping out.

The only way to weaken them, starve them, and finally put them to death is to walk by the Spirit.

The Spirit Goes on the Attack

Then Paul turns:

“But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, patience, kindness, goodness, faithfulness, gentleness, self-control; against such things there is no law.” (Galatians 5:22–23)

The ESV Study Bible makes an observation here that I love. The Spirit does not fight sin only on defense. He also goes on offense, growing in Christians the very marks of godly character that we see in Jesus throughout the Gospels.

This is spiritual warfare. We are not merely bracing ourselves for the next assault from the enemy or from our own hearts. We are not meant to live in retreat. The Spirit advances, and he advances by making us more like Christ.

Look at what he produces. Love comes first, because it is the greatest, and because it most clearly reflects the character of God (1 Corinthians 13). Joy follows close behind: when we rejoice in God’s salvation, it shows our affections are resting in the right place (John 15:11). Peace is what grows when sinners are reconciled to God and are no longer his enemies, so that we can approach him with confidence and freedom (Romans 5:1–2; Hebrews 4:16). Patience means we have surrendered our own timetable, and our own ideas about how the world ought to run, to God’s plan. Kindness is goodness, generosity, and sympathy toward others, and it too mirrors God himself, whose kindness leads us to repentance (Romans 2:4). Goodness, faithfulness, gentleness, and self-control complete the portrait. Put them together and you get a face. It is the face of Jesus.

Do you want that fruit in your life? I hope so, because nothing matters more. The gifts of the Spirit and the fruit of the Spirit belong together, and I thank God for both. But you could cast out demons every day, lay hands on the sick every day, and lead people to Christ every day, and if this fruit is missing, Paul says you are a noisy gong. “If I have not love, I am nothing” (1 Corinthians 13:2).

Keeping in Step

Paul brings the chapter to a point in verse 25: “If we live by the Spirit, let us also keep in step with the Spirit.”

Life comes first. Then the walk. Jesus told Nicodemus, “Truly, truly, I say to you, unless one is born of water and the Spirit, he cannot enter the kingdom of God. That which is born of the flesh is flesh, and that which is born of the Spirit is spirit” (John 3:5–6).

Flesh can only ever give birth to flesh. The Spirit who gave us new birth is the same Spirit we now keep pace with, step by step, day by day. From beginning to end, it is supernatural.

Where the Fruit Begins

So we can never tell people to produce the fruit of the Spirit by gritting their teeth and pressing in harder. It is fruit. It grows from walking by the Spirit, letting him direct our lives and empower our choices.

What does that look like on an ordinary day? Let me give you a picture of how I try to walk by the Spirit.

For me, it begins early in the morning, before anything else. The phone stays face down. The inbox stays closed. Before the day can make its demands, I sit with the Lord who loved me and gave himself for me, and we talk. Not in a stiff, scripted way, but in honest, organic conversation, the way you talk with someone you love.

I do this because Jesus did it. “And rising very early in the morning, while it was still dark, he departed and went out to a desolate place, and there he prayed” (Mark 1:35). If the Son of God began his days in the Father’s presence before the crowds found him, how much more do I need to?

This is not legalism. It is following Christ. And I have been deeply empowered by it. Half an hour or more, first thing, sets the pace for the rest of the day.

In that time, I place the calling of God and the work in front of me into his hands. I acknowledge again Christ’s calling on my life. Often I pray something very simple: O Lord, set me apart for the work you have called me to do.

And I confess, every morning, that I cannot do any of it in my own strength. Paul gave me the words for that long ago: “I have been crucified with Christ. It is no longer I who live, but Christ who lives in me. And the life I now live in the flesh I live by faith in the Son of God, who loved me and gave himself for me” (Galatians 2:20). When I pray that verse back to God, something shifts. I feel his power and his nearness.

I also pray through the Lord’s Prayer, slowly, making it my own. Our Father in heaven, hallowed be your name. Your kingdom come, your will be done, on earth as it is in heaven. I pray it over my wife and my kids, over my family, over the Bible study group in my office, over the people I love, over this city, and over our nation. His kingdom, his will, here, in these lives.

I have been stirred lately by what God is doing among young people in New York. Church of the City New York has seen thousands of Gen Z men and women come into its life, and they have set up hour-long lunchtime prayer gatherings every weekday, even inside places like Goldman Sachs and other major Manhattan firms. Prayer in the towers of finance. That is something.

It prompted me. This coming week, I am starting a thirty-minute prayer time with the Bible study group in my own office.

Set Apart

I say all this to make one point clear. Walking by the Spirit is not only asking God to make me more patient, more kind, more gentle, though those prayers matter deeply. It is also yielding to his call.

In Antioch, as the church was worshiping and fasting, “the Holy Spirit said, ‘Set apart for me Barnabas and Saul for the work to which I have called them'” (Acts 13:2). To be set apart is to be dedicated. It is sanctification: a life handed over to God for his purposes. And a life set apart is exactly the soil where the fruit of the Spirit grows.

Notice, too, that the Spirit spoke. The church in Antioch heard the Holy Spirit’s direction in a gathering of worship, and that is the gifts of the Spirit at work. This is why I believe the fruit of the Spirit and the gifts of the Spirit, prophecy included, go hand in hand. The fruit shapes who we are. The gifts equip what we are sent to do. A Spirit-filled life needs both.

To Change the World

The preacher was right. The world will not be fixed by billions of dollars. To change the world, we must first be changed, from the inside out, until the fruit of the Spirit begins to show in our love, our patience, our self-control.

But the fruit of the Spirit on its own is not the whole story. The same Spirit who grows fruit in us also gives gifts to us, power for the mission he has set us apart to do. That is where I want to go next time.

For now, it starts somewhere small. A dark morning. A quiet room. A person on their knees, saying, Lord, I cannot do this. Set me apart. Christ, live in me.

Then they stand up and take the first step.

Mengubah Dunia Bermula dengan Hati yang Diubahkan

October 3, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

Buah Roh tidak boleh dihasilkan sendiri. Galatia 5 menunjukkan di mana ia bertumbuh.

Baru-baru ini saya mendengar seorang pengkhotbah berkata sesuatu yang terus melekat di hati saya. Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, katanya, membelanjakan berbilion-bilion dolar tahun demi tahun, namun dunia semakin kacau. Diagnosisnya mudah: tiada buah Roh. Tiada kasih. Tiada kesabaran. Tiada penguasaan diri. Tiada hati yang diubahkan.

Dia betul. Saya mahu menyatakannya dengan jelas sebelum saya berkata apa-apa yang lain.

Bayangkan dunia yang dipenuhi kesabaran. Jiran yang lemah lembut terhadap satu sama lain. Pemimpin yang tidak mementingkan diri. Pesaing yang memilih kebaikan dan bukan dendam. Buah Roh benar-benar jawapan kepada kebejatan dan kekacauan dunia yang kita diami.

Tetapi jawapan itu membiarkan soalan sebenar tergantung di udara. Soalan bernilai berjuta-juta dolar itu bukanlah apa yang kita perlukan. Soalannya ialah bagaimana kita sampai ke sana.

Jawapan yang Betul, Kuasa yang Tiada

Inilah bahayanya. Jika kita sekadar memberitahu orang bahawa kasih, sukacita dan damai sejahtera ialah matlamatnya, lalu menyuruh mereka pulang dan berusaha lebih keras, kita telah menjadikan buah Roh satu projek memperbaiki diri. Dekatkan diri. Buat yang terbaik. Jadilah sedikit lebih baik hati minggu ini berbanding minggu lalu.

Ia tidak akan berhasil.

Paulus tidak menyebut semua ini buah usaha. Dia menyebutnya buah Roh. Ia tumbuh daripada kehidupan yang sedang dikerjakan oleh Allah sendiri. Di sinilah teologi Reformed bersinar, kerana ia enggan menyanjung kita. Ia berkata terus terang: kamu tidak mampu melakukannya. Tetapi Kristus, melalui Roh-Nya, mampu melakukannya di dalam kamu.

Paulus tahu di mana kekuatannya sendiri berakhir. “Celakalah aku! Siapakah yang akan melepaskan aku daripada tubuh maut ini? Syukur kepada Allah melalui Yesus Kristus, Tuhan kita!” (Roma 7:24–25). Beberapa ayat kemudian dia menulis: “Kerana hukum Roh yang memberi hidup telah membebaskan kamu dalam Kristus Yesus daripada hukum dosa dan maut” (Roma 8:2).

Dibebaskan. Bukan dengan berusaha. Tetapi dengan diberi kuasa.

Jadi, bagaimanakah sebenarnya Roh Kudus melakukannya? Galatia 5 memberitahu kita.

Berjalanlah oleh Roh

Senarai buah Roh yang terkenal itu terdapat dalam ayat 22, tetapi kita perlu membaca seluruh pasal untuk memahaminya. Kuncinya ada dalam ayat 16:

“Tetapi aku berkata: berjalanlah oleh Roh, maka kamu tidak akan menuruti keinginan daging. Kerana keinginan daging berlawanan dengan Roh, dan keinginan Roh berlawanan dengan daging, kerana keduanya saling bertentangan, sehingga kamu tidak melakukan apa yang kamu kehendaki.” (Galatia 5:16–17)

ESV Study Bible merumuskannya dalam satu ayat yang sering saya renungkan: “Satu-satunya cara untuk menakluki daging ialah dengan berserah kepada Roh.” Nota itu seterusnya menjelaskan bahawa “berjalan oleh Roh” membawa dua makna sekali gus: pimpinan dan kuasa. Kita membuat keputusan dan pilihan menurut pimpinan Roh Kudus, dan kita bertindak dengan kuasa yang dibekalkan oleh Roh. Dalam Alkitab, “berjalan” tidak menggambarkan satu langkah sahaja, tetapi corak seluruh kehidupan.

Pimpinan dan kuasa. Kita memerlukan kedua-duanya.

Pertama, keinsafan. Kita perlu diyakinkan bahawa keinginan daging itu memang salah, dan hanya Roh Kudus yang dapat melakukannya di dalam hati manusia. Kedua, kekuatan. Apabila kita tahu sesuatu itu salah, dari manakah datangnya kuasa untuk berkata tidak ketika godaan datang? Kuasa itu juga datang daripada Roh.

Inilah maksud berjalan oleh Roh. Kehendak kita tidak diketepikan. Ia diyakinkan dan diubahkan oleh Roh melalui Firman, sehingga ia rela diserahkan kepada Allah.

Mengapa Daging Tidak Dapat Dikalahkan dengan Kekuatan Sendiri

Perhatikan apa yang tidak dikatakan oleh Paulus. Dia tidak berkata, “Lawanlah daging, maka kamu akan menghasilkan buah Roh.” Dia berkata, “Berjalanlah oleh Roh, maka kamu tidak akan menuruti keinginan daging.”

Susunan itu penting. Apabila kita cuba melawan keinginan daging dengan kekuatan daging, kita sebenarnya telah menyertai pihak yang sedang kita lawan. Tabiat manusia yang telah jatuh secara automatik condong kepada keinginannya sendiri. Daging tidak dapat mengalahkan daging. Hanya keinginan Roh yang dapat menentang keinginan daging, kerana, seperti kata ayat 17, keduanya saling bertentangan.

Itulah sebabnya khotbah yang mendedahkan kemaksiatan dunia dan menyeru orang supaya berbuah baik, walaupun betul, sering meninggalkan pendengarnya terkandas. Ia memberikan kebenaran tanpa kasih kurnia. Dan kasih kurnia bukan sekadar sikap Allah yang baik terhadap kita. Ia ialah kuasa Allah sendiri di dalam Kristus Yesus, kasih kurnia yang, seperti kata Paulus kepada Titus, mendidik kita untuk menolak kefasikan dan hidup dengan benar (Titus 2:11–12).

Tetapan Asal Kita

Paulus menamakan perbuatan daging dengan begitu terperinci sehingga kita berasa tidak selesa:

“Perbuatan daging itu nyata, iaitu percabulan, kecemaran, hawa nafsu, penyembahan berhala, sihir, permusuhan, perselisihan, iri hati, kemarahan, persaingan, pertikaian, perpecahan, dengki, kemabukan, pesta pora dan sebagainya. Aku memperingatkan kamu, seperti yang telah kuperingatkan dahulu, bahawa orang yang melakukan perkara-perkara demikian tidak akan mewarisi Kerajaan Allah.” (Galatia 5:19–21)

“Keinginan daging” bukan sekadar nafsu jasmani. Ia merangkumi seluruh keinginan biasa tabiat kita yang telah jatuh, daripada hawa nafsu hingga persaingan, daripada penyembahan berhala hingga dengki. Inilah tetapan asal kita. Jika dibiarkan, semuanya akan terus muncul semula.

Satu-satunya cara untuk melemahkannya, melaparkannya, dan akhirnya mematikannya ialah dengan berjalan oleh Roh.

Roh Melancarkan Serangan

Kemudian Paulus berpaling:

“Tetapi buah Roh ialah kasih, sukacita, damai sejahtera, kesabaran, kemurahan, kebaikan, kesetiaan, kelemahlembutan, penguasaan diri. Tiada hukum yang menentang perkara-perkara seperti itu.” (Galatia 5:22–23)

ESV Study Bible membuat satu pemerhatian di sini yang sangat saya sukai. Roh Kudus tidak melawan dosa secara bertahan sahaja. Dia juga menyerang, dengan menumbuhkan dalam diri orang Kristian tanda-tanda watak saleh yang kita lihat pada Yesus di sepanjang Injil.

Inilah peperangan rohani. Kita bukan sekadar bersiap menahan serangan seterusnya daripada musuh atau daripada hati kita sendiri. Kita tidak dipanggil untuk hidup dalam keadaan berundur. Roh sedang mara ke hadapan, dan Dia mara dengan menjadikan kita semakin serupa dengan Kristus.

Lihatlah apa yang Dia hasilkan. Kasih disebut pertama, kerana kasih ialah yang terbesar dan paling jelas mencerminkan sifat Allah (1 Korintus 13). Sukacita menyusul rapat: apabila kita bersukacita dalam keselamatan Allah, ia menunjukkan bahawa perasaan kita berpaut pada tempat yang betul (Yohanes 15:11). Damai sejahtera tumbuh apabila orang berdosa diperdamaikan dengan Allah dan tidak lagi menjadi musuh-Nya, sehingga kita dapat datang kepada-Nya dengan yakin dan bebas (Roma 5:1–2; Ibrani 4:16). Kesabaran bermakna kita telah menyerahkan jadual kita sendiri, dan idea kita tentang bagaimana dunia sepatutnya berjalan, kepada rancangan Allah. Kemurahan ialah kebaikan, kemurahan hati dan belas kasihan terhadap orang lain, dan ia juga mencerminkan Allah sendiri, yang kemurahan-Nya membawa kita kepada pertobatan (Roma 2:4). Kebaikan, kesetiaan, kelemahlembutan dan penguasaan diri melengkapkan potret itu. Satukan semuanya, dan kamu akan melihat satu wajah. Wajah Yesus.

Adakah kamu mahukan buah ini dalam hidupmu? Saya harap begitu, kerana tiada yang lebih penting. Karunia Roh dan buah Roh saling berkait, dan saya bersyukur kepada Allah untuk kedua-duanya. Tetapi kamu boleh mengusir roh jahat setiap hari, menumpangkan tangan ke atas orang sakit setiap hari, dan membawa orang kepada Kristus setiap hari, namun jika buah ini tiada, kata Paulus, kamu hanyalah gong yang berbunyi. “Jika aku tidak mempunyai kasih, aku tidak berguna sama sekali” (1 Korintus 13:2).

Seiring Langkah dengan Roh

Paulus menyimpulkan pasal ini dalam ayat 25: “Jika kita hidup oleh Roh, marilah kita juga berjalan seiring dengan Roh.”

Hidup datang dahulu. Kemudian barulah berjalan. Yesus berkata kepada Nikodemus, “Sesungguhnya, sesungguhnya Aku berkata kepadamu, jika seseorang tidak dilahirkan daripada air dan Roh, dia tidak dapat masuk ke dalam Kerajaan Allah. Apa yang dilahirkan daripada daging ialah daging, dan apa yang dilahirkan daripada Roh ialah roh” (Yohanes 3:5–6).

Daging hanya dapat melahirkan daging. Roh yang memberi kita kelahiran baru ialah Roh yang sama yang kini kita ikuti, langkah demi langkah, hari demi hari. Dari awal hingga akhir, semuanya adalah ajaib dan ilahi.

Di Mana Buah Itu Bermula

Jadi, kita tidak boleh sekali-kali menyuruh orang menghasilkan buah Roh dengan mengetap gigi dan berusaha lebih keras. Ia ialah buah. Ia tumbuh daripada berjalan oleh Roh, membiarkan Dia memimpin hidup kita dan memberi kuasa kepada pilihan-pilihan kita.

Bagaimanakah rupanya pada hari biasa? Izinkan saya memberikan gambaran tentang bagaimana saya cuba berjalan oleh Roh.

Bagi saya, ia bermula awal pagi, sebelum segala yang lain. Telefon masih tertiarap. Peti masuk e-mel belum dibuka. Sebelum hari mula menuntut perhatian, saya duduk bersama Tuhan yang mengasihi saya dan menyerahkan diri-Nya untuk saya, dan kami berbual. Bukan secara kaku atau menurut skrip, tetapi dalam perbualan yang jujur dan semula jadi, seperti berbual dengan seseorang yang kamu kasihi.

Saya melakukannya kerana Yesus melakukannya. “Pagi-pagi sekali, ketika hari masih gelap, Yesus bangun lalu keluar ke tempat yang sunyi, dan di sana Dia berdoa” (Markus 1:35). Jika Anak Allah memulakan hari-Nya di hadapan Bapa sebelum orang ramai menemui-Nya, betapa lebih lagi saya memerlukannya.

Ini bukan legalisme. Ini mengikut Kristus. Dan saya telah sangat dikuatkan olehnya. Setengah jam atau lebih, pada awal pagi, menetapkan rentak untuk sepanjang hari.

Dalam masa itu, saya menyerahkan panggilan Allah dan kerja yang menanti saya ke dalam tangan-Nya. Saya sekali lagi mengakui panggilan Kristus dalam hidup saya. Selalunya saya berdoa dengan sangat ringkas: Ya Tuhan, asingkanlah aku untuk tugas yang telah Engkau panggil aku lakukan.

Setiap pagi saya juga mengaku bahawa saya tidak mampu melakukan semua ini dengan kekuatan saya sendiri. Paulus telah lama memberikan saya kata-katanya: “Aku telah disalibkan bersama Kristus. Bukan lagi aku yang hidup, tetapi Kristus yang hidup di dalam aku. Dan hidup yang kujalani sekarang dalam daging ialah hidup oleh iman kepada Anak Allah, yang telah mengasihi aku dan menyerahkan diri-Nya untukku” (Galatia 2:20). Apabila saya mendoakan ayat ini kembali kepada Allah, sesuatu berubah. Saya merasakan kuasa-Nya dan kedekatan-Nya.

Saya juga berdoa dengan perlahan melalui Doa Bapa Kami, menjadikannya doa saya sendiri. Bapa kami di syurga, dikuduskanlah nama-Mu. Datanglah kerajaan-Mu, jadilah kehendak-Mu di bumi seperti di syurga. Saya mendoakannya untuk isteri dan anak-anak saya, untuk keluarga saya, untuk kumpulan pemahaman Alkitab di pejabat saya, untuk orang-orang yang saya kasihi, untuk kota ini, dan untuk negara kita. Kerajaan-Nya, kehendak-Nya, di sini, dalam kehidupan-kehidupan ini.

Baru-baru ini saya sangat tergerak oleh apa yang Allah sedang lakukan dalam kalangan anak muda di New York. Church of the City New York telah menyaksikan ribuan anak muda Gen Z menyertai kehidupan gereja itu, dan mereka telah mengadakan persekutuan doa waktu makan tengah hari selama sejam setiap hari bekerja, malah di dalam Goldman Sachs dan syarikat-syarikat besar lain di Manhattan. Doa di menara-menara kewangan. Itu sesuatu yang luar biasa.

Ia menggerakkan saya. Minggu depan, saya akan memulakan masa doa selama tiga puluh minit bersama kumpulan pemahaman Alkitab di pejabat saya sendiri.

Diasingkan

Saya menceritakan semua ini untuk menjelaskan satu perkara. Berjalan oleh Roh bukan sekadar meminta Allah menjadikan saya lebih sabar, lebih baik hati, lebih lemah lembut, walaupun doa-doa itu amat penting. Ia juga bermakna tunduk kepada panggilan-Nya.

Di Antiokhia, ketika gereja sedang beribadah kepada Tuhan dan berpuasa, “Roh Kudus berkata, ‘Asingkanlah bagi-Ku Barnabas dan Saulus untuk tugas yang telah Kupanggil mereka'” (Kisah Para Rasul 13:2). Diasingkan bermakna dikhususkan. Itulah pengudusan: kehidupan yang diserahkan kepada Allah untuk tujuan-Nya. Dan kehidupan yang diasingkan itulah tanah tempat buah Roh bertumbuh.

Perhatikan juga bahawa Roh itu berkata-kata. Gereja di Antiokhia mendengar pimpinan Roh Kudus dalam ibadah, dan itulah karunia Roh sedang bekerja. Itulah sebabnya saya percaya bahawa buah Roh dan karunia Roh, termasuk karunia bernubuat, berjalan seiring. Buah membentuk siapa kita. Karunia memperlengkapi kita untuk tugas yang kita diutus lakukan. Kehidupan yang dipenuhi Roh memerlukan kedua-duanya.

Untuk Mengubah Dunia

Pengkhotbah itu betul. Dunia tidak akan dipulihkan dengan berbilion-bilion dolar. Untuk mengubah dunia, kita sendiri mesti diubahkan terlebih dahulu, dari dalam ke luar, sehingga buah Roh mula kelihatan dalam kasih kita, kesabaran kita, dan penguasaan diri kita.

Tetapi buah Roh sahaja bukanlah keseluruhan cerita. Roh yang sama yang menumbuhkan buah di dalam kita juga memberikan karunia kepada kita, kuasa untuk misi yang Dia asingkan kita untuk lakukan. Di situlah saya mahu pergi dalam tulisan seterusnya.

Buat masa ini, semuanya bermula di tempat yang kecil. Satu pagi yang masih gelap. Sebuah bilik yang sunyi. Seseorang yang berlutut dan berkata, Tuhan, aku tidak mampu. Asingkanlah aku. Kristus, hiduplah di dalam aku.

Kemudian dia bangun dan mengambil langkah pertama.

改变世界始于重塑的心灵

October 3, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

改变世界，从被更新的心开始

圣灵的果子无法人工制造。加拉太书第五章告诉我们它在哪里生长。

最近我听到一位传道人说的一番话，一直留在我心里。他说，联合国年复一年投入数以十亿计的美元，世界却只是越来越混乱。他的诊断很简单：没有圣灵的果子。没有爱，没有忍耐，没有节制。没有被改变的心。

他说得对。在说任何别的话之前，我想先清楚地承认这一点。

想象一个充满忍耐的世界。邻舍彼此温柔相待，领袖不再自私自利，对手选择恩慈而不是报复。圣灵的果子，确实就是这个堕落、混乱的世界所需要的答案。

但这个答案让真正的问题悬在半空。那个价值数百万美元的问题，不是我们需要什么，而是我们怎样才能到达那里。

正确的答案，缺失的能力

危险就在这里。如果我们只是告诉人，仁爱、喜乐、和平是目标，然后打发他们回去更努力一点，我们就把圣灵的果子变成了一项自我提升计划。再靠近一点。尽力而为。这周比上周更恩慈一点。

这永远行不通。

保罗没有称这些为“努力的果子”，他称之为“圣灵的果子”。它们是从神亲自作工的生命中长出来的。改革宗神学在这里格外闪亮，因为它拒绝奉承我们。它直白地说：你做不到。但基督藉着祂的灵，能在你里面成就。

保罗深知自己力量的尽头。“我真是苦啊！谁能救我脱离这取死的身体呢？感谢神，靠着我们的主耶稣基督就能脱离了。”（罗马书7:24–25）几节之后他又说：“因为赐生命圣灵的律，在基督耶稣里释放了我，使我脱离罪和死的律了。”（罗马书8:2）

得释放。不是靠努力，而是靠被赋予能力。

那么，圣灵究竟是怎样做成这事的？加拉太书第五章告诉我们。

顺着圣灵而行

著名的圣灵果子清单在第22节，但你必须读完整章才能明白。关键在第16节：

“我说，你们当顺着圣灵而行，就不放纵肉体的情欲了。因为情欲和圣灵相争，圣灵和情欲相争，这两个是彼此相敌，使你们不能做所愿意做的。”（加拉太书5:16–17）

《ESV研读本》有一句话，我一再回味：“胜过肉体唯一的方法，就是顺服圣灵。”注释接着解释，“顺着圣灵而行”同时包含两层意思：引导与能力。我们按着圣灵的引导做决定、作选择，并靠着圣灵所供应的能力去行。在圣经里，“行”所描绘的不是一步，而是整个人生的模式。

引导与能力。两者我们都需要。

第一是知罪。我们必须被说服，肉体的情欲确实是错的，而唯有圣灵能在人心里做成这事。第二是力量。当我们知道某件事是错的，试探来临时，从哪里得着说“不”的力量？这力量同样来自圣灵。

这就是顺着圣灵而行。我们的意志没有被绕过，而是藉着圣经被圣灵说服、被圣灵改变，直到它甘心交在神手中。

为什么你无法靠蛮力胜过肉体

请注意保罗没有说什么。他没有说：“与肉体争战，你就会结出圣灵的果子。”他说：“顺着圣灵而行，就不放纵肉体的情欲了。”

这个次序很重要。当我们用肉体的力量去对抗肉体的情欲，我们其实已经站到了自己所对抗的那一边。堕落的人性会自动倾向它自己的私欲。肉体胜不了肉体。唯有圣灵的愿望能抵挡肉体的情欲，因为正如第17节所说，这两个是彼此相敌的。

这就是为什么那些揭露世界的不道德、呼召人结出好果子的讲道，虽然正确，却常常让人搁浅。它给了人真理，却没有给人恩典。而恩典不只是神对我们的善意，更是神在基督耶稣里的大能。正如保罗对提多所说，这恩典教导我们除去不敬虔的事，在今世过正直的生活（提多书2:11–12）。

我们的默认设定

保罗点名肉体的作为，具体得令人不安：

“情欲的事都是显而易见的，就如奸淫、污秽、邪荡、拜偶像、邪术、仇恨、争竞、忌恨、恼怒、结党、纷争、异端、嫉妒、醉酒、荒宴等类。我从前告诉你们，现在又告诉你们，行这样事的人必不能承受神的国。”（加拉太书5:19–21）

“肉体的情欲”不只是身体的欲望，而是我们堕落本性中一切寻常的欲望，从邪荡到争竞，从拜偶像到嫉妒。这是我们的默认设定。任其发展，它们就会一再冒出来。

唯一能削弱它们、饿死它们、最终治死它们的方法，就是顺着圣灵而行。

圣灵主动出击

然后保罗话锋一转：

“圣灵所结的果子，就是仁爱、喜乐、和平、忍耐、恩慈、良善、信实、温柔、节制。这样的事，没有律法禁止。”（加拉太书5:22–23）

《ESV研读本》在这里有一个我很喜欢的观察。圣灵对付罪，不只是防守，也是进攻：祂在基督徒身上培育敬虔的品格，而这些品格在福音书中的耶稣身上处处可见。

这是属灵争战。我们不只是咬紧牙关，等待仇敌或自己内心的下一波攻击。我们不是被呼召活在撤退之中。圣灵在前进，而祂前进的方式，就是使我们越来越像基督。

看看祂所结的果子。仁爱排在首位，因为它最大，也最清楚地反映神的性情（哥林多前书13章）。喜乐紧随其后：当我们因神的救恩欢喜，就显明我们的情感安放在正确的地方（约翰福音15:11）。和平是罪人与神和好、不再与祂为敌之后长出来的果子，使我们能坦然无惧地来到祂面前（罗马书5:1–2；希伯来书4:16）。忍耐意味着我们已经把自己的时间表，以及自己对世界该如何运转的想法，交给了神的计划。恩慈是向人显出的良善、慷慨与体恤，这也反映神自己，祂的恩慈领人悔改（罗马书2:4）。良善、信实、温柔、节制，补全了这幅画像。把它们放在一起，你会看见一张脸。那是耶稣的脸。

你想要这样的果子在你生命中吗？我盼望你想要，因为没有什么比这更重要。圣灵的恩赐与圣灵的果子本是相连的，我为两者都感谢神。但你可以天天赶鬼、天天按手医病、天天带人归主，若缺了这果子，保罗说你不过是鸣的锣、响的钹。“我若……没有爱，我就算不得什么。”（哥林多前书13:2）

与圣灵同步

保罗在第25节把整章收拢：“我们若是靠圣灵得生，就当靠圣灵行事。”

先有生命，然后才有行走。耶稣对尼哥底母说：“我实实在在地告诉你，人若不是从水和圣灵生的，就不能进神的国。从肉身生的就是肉身；从灵生的就是灵。”（约翰福音3:5–6）

肉体只能生出肉体。赐我们新生命的圣灵，就是我们如今一步一步、一天一天与之同行的那一位。从开始到末了，这都是超自然的。

果子从哪里开始

所以，我们永远不能叫人咬紧牙关、加倍努力去结圣灵的果子。它是果子。它从顺着圣灵而行中长出来，让祂引导我们的生命，赐能力给我们的选择。

在平凡的一天里，这看起来是什么样子？让我描绘一下我自己是怎样尝试顺着圣灵而行的。

对我来说，它始于清晨，在一切之前。手机屏幕朝下，收件箱不打开。在一天的要求涌来之前，我与那位爱我、为我舍己的主同坐，与祂交谈。不是生硬地照本宣科，而是真诚、自然的对话，就像和你所爱的人说话那样。

我这样做，是因为耶稣这样做。“次日早晨，天未亮的时候，耶稣起来，到旷野地方去，在那里祷告。”（马可福音1:35）如果神的儿子都在人群找到祂之前，先在父面前开始一天，我岂不更需要？

这不是律法主义，这是跟随基督。我因此得了极大的能力。清晨半小时或更久，为接下来的一整天定下步调。

在这段时间里，我把神的呼召和眼前的工作交在祂手中。我再次承认基督在我生命中的呼召。我常常很简单地祷告：主啊，求你把我分别出来，去做你召我所做的工。

每天早晨我也承认：靠自己的力量，我什么都做不成。保罗很久以前就给了我这样的话语：“我已经与基督同钉十字架，现在活着的不再是我，乃是基督在我里面活着；并且我如今在肉身活着，是因信神的儿子而活；他是爱我，为我舍己。”（加拉太书2:20）当我把这节经文祷告回给神，有些东西就改变了。我感受到祂的能力，也感受到祂的亲近。

我也慢慢地用主祷文祷告，把它化成我自己的祷告。我们在天上的父：愿人都尊你的名为圣。愿你的国降临；愿你的旨意行在地上，如同行在天上。我为我的妻子和孩子祷告，为我的家人，为我办公室里的查经小组，为我所爱的人，为这座城市，也为我们的国家祷告。愿祂的国、祂的旨意，就在这里，在这些生命中成就。

最近，神在纽约年轻人中间所做的事深深激励了我。Church of the City New York 有数以千计的Z世代年轻人加入，他们在每个工作日都设立一小时的午间祷告聚会，甚至在高盛等曼哈顿大公司里面。在金融的高楼里祷告。这真不简单。

这激励了我。下周起，我要和我办公室的查经小组开始一个三十分钟的祷告时间。

被分别出来

我说这一切，是为了说清楚一点。顺着圣灵而行，不只是求神让我更忍耐、更恩慈、更温柔，虽然这些祷告非常重要。它也是顺服祂的呼召。

在安提阿，当教会事奉主、禁食的时候，“圣灵说：‘要为我分派巴拿巴和扫罗，去做我召他们所做的工。’”（使徒行传13:2）被分别出来，就是被献上。这是成圣：一个交托给神、为祂旨意而活的生命。而一个被分别出来的生命，正是圣灵果子生长的土壤。

也请注意，圣灵说话了。安提阿的教会在敬拜中听见圣灵的指引，那正是圣灵的恩赐在运行。这就是为什么我相信，圣灵的果子和圣灵的恩赐，包括说预言的恩赐，是并肩同行的。果子塑造我们是谁，恩赐装备我们去做被差遣的事。一个被圣灵充满的生命，两者都需要。

改变世界

那位传道人说得对。世界不会被数十亿美元修好。要改变世界，我们必须先被改变，从里到外，直到圣灵的果子开始显在我们的爱、我们的忍耐、我们的节制上。

但单单圣灵的果子，并不是故事的全部。那位在我们里面结果子的圣灵，也把恩赐赐给我们，赐下能力，去完成祂分别我们出来要做的使命。这是我下一篇想写的。

此刻，它从很小的地方开始。一个天还没亮的早晨。一个安静的房间。一个人跪下来说：主啊，我做不到。求你把我分别出来。基督啊，求你在我里面活着。

然后他站起来，迈出第一步。

经文引自《和合本》（神版）。

The Christ Who Understands

October 2, 2026October 2, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

Dear friends,

Thank you to everyone who joined today’s fourth session of our Christ-Centered—Knowing Christ • Living in Christ • Experiencing Christ series. I appreciated your presence, thoughtful sharing, and willingness to explore God’s Word together.

Today’s message, “The Christ Who Understands” (Hebrews 4:14–16), brought us three wonderful encouragements:

Hold firmly to our faith: Jesus, our great High Priest, has entered heaven and represents us before the Father.
Bring our weaknesses to Him: Jesus experienced suffering and temptation, yet remained without sin. He understands our struggles, and we can come to Him honestly.
Approach God’s throne of grace: We do not have to wait until we have everything together. Through Christ, we are invited to receive mercy and find grace to help us in our time of need.
What an encouragement to know that the One who reigns in heaven also understands our struggles here on earth!

You can watch today’s teaching here:
The Christ Who Understands—Teaching Video⁠Attachment.png

Singing “Great Is Thy Faithfulness” together was another special part of our gathering. It blessed my heart, and I appreciated hearing how it encouraged others too. We hope to sing together again at our Tuesday prayer meeting and Thursday Bible exposition.

Next Thursday, October 8, we will continue with Session 5: “The Christ Who Humbled Himself for Us” (Philippians 2:5–8). We will explore why the eternal Son of God took the form of a servant and humbled Himself even to death on a cross. What does this reveal about His love for us—and how might knowing Him reshape the way we live and treat one another? I hope you will join us.

Our new Tuesday prayer meeting begins October 6 at 12:30 p.m. We will share a short passage from the Psalms and pray for one another’s needs. You are welcome to come, whether you would like to share a request or simply join us in prayer.

Thank you for helping us grow into a community that learns, sings, and prays together.

Warmly,
Al

Kristus yang Memahami

October 2, 2026October 2, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

Rakan-rakan yang dikasihi,

Terima kasih kepada semua yang menyertai sesi keempat hari ini bagi siri kami yang bertemakan “Berpusatkan Kristus” (Christ-Centered)—Mengenali Kristus • Hidup dalam Kristus • Mengalami Kristus. Saya menghargai kehadiran anda, perkongsian yang bermakna, serta kesediaan anda untuk mendalami Firman Tuhan bersama-sama.

Mesej hari ini, “Kristus yang Memahami” (Ibrani 4:14–16), menyampaikan tiga galakan yang indah kepada kita:

Berpegang teguh pada iman kita: Yesus, Imam Besar Agung kita, telah masuk ke syurga dan mewakili kita di hadapan Bapa.
Membawa kelemahan kita kepada-Nya: Yesus pernah mengalami penderitaan dan godaan, namun Dia tetap tidak berdosa. Dia memahami pergumulan kita, dan kita boleh datang kepada-Nya dengan jujur.
Menghampiri takhta kasih karunia Tuhan: Kita tidak perlu menunggu sehingga hidup kita sempurna atau teratur sepenuhnya. Melalui Kristus, kita dijemput untuk menerima belas kasihan dan kasih karunia bagi membantu kita pada saat kita memerlukannya.

Sungguh menggalakkan untuk mengetahui bahawa Dia yang bertakhta di syurga juga memahami pergumulan kita di bumi ini!

Anda boleh menonton sesi pengajaran hari ini di sini:
Kristus yang Memahami—Video Pengajaran. https://youtu.be/5XlaKsjInTI?si=ye_kQefXQlnErX2V

Menyanyikan lagu “Great Is Thy Faithfulness” (Besarlah Kesetiaan-Mu) bersama-sama merupakan satu lagi bahagian istimewa dalam pertemuan kita. Ia sangat memberkati hati saya, dan saya menghargai perkongsian tentang bagaimana lagu itu turut memberi semangat kepada orang lain. Kami berharap dapat menyanyi bersama-sama lagi dalam pertemuan doa hari Selasa dan sesi pendalaman Alkitab hari Khamis nanti.

Pada hari Khamis depan, 8 Oktober, kita akan meneruskan dengan Sesi 5: “Kristus yang Merendahkan Diri-Nya demi Kita” (Filipi 2:5–8). Kita akan mendalami mengapa Anak Tuhan yang kekal mengambil rupa seorang hamba dan merendahkan diri-Nya sehingga mati di kayu salib. Apakah yang dinyatakan oleh hal ini mengenai kasih-Nya kepada kita—dan bagaimanakah pengenalan akan Dia dapat mengubah cara kita hidup serta melayan satu sama lain? Saya berharap anda akan menyertai kami.

Pertemuan doa hari Selasa yang baharu akan bermula pada 6 Oktober jam 12:30 tengah hari. Kita akan berkongsi petikan ringkas daripada kitab Mazmur dan berdoa untuk keperluan satu sama lain. Anda dialu-alukan untuk hadir, sama ada untuk berkongsi permohonan doa atau sekadar menyertai kami dalam doa. Terima kasih kerana membantu kami berkembang menjadi komuniti yang belajar, menyanyi, dan berdoa bersama-sama.

Salam mesra,
Al

体恤我们的基督

October 2, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

亲爱的朋友们：

感谢大家参加今天“以基督为中心——认识基督、活在基督里、经历基督”系列讲座的第四次聚会。我很感激大家的出席、深刻的分享以及共同研读神话语的热忱。

今天的信息主题是“体恤我们的基督”（基于希伯来书 4:14–16），带给我们三个美好的鼓励：

持守我们的信仰：耶稣是我们伟大的大祭司，祂已进入天堂，并在父神面前代表我们。
将我们的软弱带到祂面前：耶稣曾经历苦难与试探，却始终没有犯罪。祂体恤我们的挣扎，我们可以坦诚地来到祂面前。
亲近神的施恩座：我们不必等到一切都完美无缺时才来到神面前。借着基督，我们受邀领受怜悯，并在有需要时寻得恩典的帮助。

得知那位在天上掌权的主，同时也体恤我们在地上的挣扎，这是何等的安慰与鼓励！

您可以在此处观看今天的教导视频：
体恤我们的基督——教导视频

一同唱响《信实何广大》（Great Is Thy Faithfulness）也是聚会中特别美好的时刻。这首歌深深触动了我的心，听到它如何激励了大家，我也倍感欣慰。期待我们在周二的祷告会和周四的圣经研读会上再次一同歌颂。

下周四（10月8日），我们将继续进行第五讲：“为我们降卑自己的基督”（腓立比书 2:5–8）。我们将探讨为何永恒的神之子要取了奴仆的形象，甚至降卑自己、死在十字架上。这彰显了祂对我们怎样的爱？而认识祂又将如何重塑我们的生活方式及彼此相待的态度？期待您的参与。

我们新的周二祷告会将于10月6日中午12:30开始。我们将分享一段简短的诗篇经文，并为彼此的需要代祷。无论您是想分享代祷事项，还是仅仅想加入我们的祷告，都欢迎您的到来。感谢您帮助我们成长为一个共同学习、歌唱与祈祷的社群。

致以诚挚的问候，
Al

Christ in All the Scriptures

September 27, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

Dear friends,

Thank you to everyone who joined yesterday’s Bible exposition. We had nine people participating—five remotely through Teams and four in the conference room. I am grateful for each of you and for the thoughtful attention, questions, and conversation.

In Session 3, “Christ in All the Scriptures,” we explored Luke 24:13–35 and the encounter between Jesus and the two disciples on the road to Emmaus. They knew the events surrounding Jesus’ death and had even heard the reports about the empty tomb, but they did not yet understand what God was doing. Then Jesus came alongside them and, beginning with Moses and all the Prophets, showed them how the Scriptures ultimately pointed to him.

The Bible is more than a collection of moral teachings or principles telling us to work harder in our own strength. It is the unfolding revelation of God’s redemptive story centered in Jesus Christ—who he is, why he had to suffer, and how his death and resurrection accomplished the salvation we could never accomplish for ourselves. The cross was not an interruption of God’s plan; it was the fulfillment of God’s plan. My prayer is that we will not merely know more information about the Bible, but that we will encounter the living Christ through the Scriptures and experience our hearts coming alive to him.

If you missed the session or would like to hear it again, you can watch it here:

Watch “Christ in All the Scriptures” on YouTube⁠

Next Thursday, we will continue our CHRIST-CENTERED: Knowing Christ • Living in Christ • Experiencing Christ series with Session 4:

The Christ Who Understands — Hebrews 4:14–16

Many people believe that God is distant from their struggles or disappointed by their weaknesses. But Hebrews presents Jesus as our great High Priest who has entered heaven for us and who understands human weakness from the inside. He was tempted as we are, yet without sin. Because of Christ, we do not have to hide from God, pretend to be stronger than we are, or carry our burdens alone.

Hebrews gives us this remarkable invitation: “Let us then with confidence draw near to the throne of grace, that we may receive mercy and find grace to help in time of need.” Christ does not merely know about our suffering from a distance. He entered our humanity, experienced temptation and suffering, and now welcomes us to come honestly and confidently before God.

How would your relationship with God change if you truly believed that Christ understands what you are facing? What if your weakness were not a reason to run away from God, but the very reason to draw nearer to his throne of grace?

I hope you will join us next Thursday as we consider the Christ who understands us, represents us before the Father, and gives mercy and grace precisely when we need them most. I will be praying for each of you throughout the week.

Grace and peace,
Al

Kristus dalam Seluruh Kitab Suci

September 27, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

Rakan-rakan yang dikasihi,

Terima kasih kepada semua yang menyertai sesi penjelasan Alkitab semalam. Seramai sembilan orang telah mengambil bahagian—lima orang menyertai secara jarak jauh melalui Teams dan empat orang berada di bilik mesyuarat. Saya menghargai kehadiran anda semua serta perhatian, soalan, dan perbincangan yang bermakna itu.

Dalam Sesi 3, “Kristus dalam Seluruh Kitab Suci,” kami meneliti Lukas 24:13–35 dan pertemuan antara Yesus dengan dua orang murid-Nya di jalan menuju ke Emaus. Mereka mengetahui peristiwa-peristiwa sekitar kematian Yesus dan malah pernah mendengar laporan tentang kubur yang kosong, namun mereka belum memahami apa yang sedang dilakukan oleh Tuhan. Kemudian, Yesus menghampiri mereka dan, bermula dengan Musa serta semua nabi, Dia menunjukkan bagaimana Kitab Suci sebenarnya menjurus kepada diri-Nya.

Alkitab bukan sekadar himpunan ajaran moral atau prinsip yang menyuruh kita berusaha lebih gigih dengan kekuatan sendiri. Ia merupakan penyataan kisah penebusan Tuhan yang berpusat pada Yesus Kristus—siapa diri-Nya, mengapa Dia harus menderita, dan bagaimana kematian serta kebangkitan-Nya telah mewujudkan keselamatan yang tidak mungkin dapat kita capai sendiri. Salib bukanlah sesuatu yang mengganggu rancangan Tuhan; sebaliknya, ia merupakan penggenapan rancangan Tuhan. Doa saya ialah agar kita bukan sekadar mengetahui lebih banyak maklumat tentang Alkitab, tetapi agar kita dapat bertemu dengan Kristus yang hidup melalui Kitab Suci dan mengalami hati kita menjadi hidup bagi-Nya.

Jika anda terlepas sesi tersebut atau ingin mendengarnya semula, anda boleh menontonnya di sini:

Tonton “Christ in All the Scriptures” (Kristus dalam Seluruh Kitab Suci) di YouTube

Pada hari Khamis hadapan, kita akan meneruskan siri BERPUSATKAN KRISTUS: Mengenali Kristus • Hidup dalam Kristus • Mengalami Kristus dengan Sesi 4:

Kristus yang Memahami — Ibrani 4:14–16

Ramai orang percaya bahawa Tuhan jauh daripada pergumulan mereka atau kecewa dengan kelemahan mereka. Namun, kitab Ibrani menampilkan Yesus sebagai Imam Besar agung kita yang telah masuk ke syurga demi kita dan yang memahami kelemahan manusia secara mendalam. Dia telah dicobai sama seperti kita, namun tanpa dosa. Kerana Kristus, kita tidak perlu bersembunyi daripada Tuhan, berpura-pura lebih kuat daripada keadaan sebenar kita, ataupun memikul beban kita secara bersendirian.

Kitab Ibrani menyampaikan undangan yang luar biasa ini: “Oleh itu, marilah kita menghampiri takhta kasih kurnia-Nya dengan penuh keyakinan, supaya kita menerima belas kasihan dan kasih kurnia untuk menolong kita pada saat kita memerlukannya.” Kristus bukan sekadar mengetahui penderitaan kita dari jauh. Dia telah mengambil sifat kemanusiaan kita, mengalami godaan serta penderitaan, dan kini mengalu-alukan kita untuk datang ke hadapan Tuhan dengan jujur dan penuh keyakinan.

Bagaimanakah hubungan anda dengan Tuhan akan berubah jika anda benar-benar percaya bahawa Kristus memahami apa yang sedang anda hadapi? Bagaimana pula jika kelemahan anda bukanlah sebab untuk melarikan diri daripada Tuhan, sebaliknya menjadi sebab utama untuk anda lebih menghampiri takhta kasih kurnia-Nya?

Saya berharap anda akan menyertai kami pada hari Khamis hadapan untuk merenung tentang Kristus yang memahami kita, mewakili kita di hadapan Bapa, serta memberikan belas kasihan dan kasih kurnia tepat pada saat kita paling memerlukannya. Saya akan mendoakan anda semua sepanjang minggu ini.

Kasih kurnia dan damai sejahtera,
Al

众经之中的基督

September 27, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

亲爱的朋友们：

感谢每一位参加昨天圣经研读聚会的朋友。共有九人参与——五人通过 Teams 远程连线，四人在会议室现场参加。我非常感激大家的参与，也感谢你们专注的聆听、提出的问题以及深入的交流。

在第三讲“众经之中的基督”（Christ in All the Scriptures）中，我们研读了《路加福音》24章13至35节，探讨了耶稣与两名门徒在往以马忤斯路上的相遇。这两位门徒知晓耶稣受死的相关事件，甚至听闻了空坟墓的消息，但当时他们尚未明白神正在成就的旨意。随后，耶稣亲自来到他们身旁，从摩西和众先知书开始，向他们阐明了圣经如何最终指向祂自己。

圣经不仅仅是一系列道德教导或原则的汇编，旨在督促我们靠自己的力量去努力行善；它更是神救赎故事的渐进式启示，而这故事的核心正是耶稣基督——祂是谁，祂为何必须受苦，以及祂的死与复活如何成就了我们凭一己之力永远无法实现的救恩。十字架并非神计划中的插曲，而是神计划的圆满成就。我祈愿我们不仅能获取更多关于圣经的知识，更能通过圣经与那位活着的基督相遇，并经历我们的心因祂而苏醒。

如果您错过了这次聚会，或者希望重温内容，可以通过以下链接观看：

在 YouTube 上观看“众经之中的基督”：

下周四，我们将继续“以基督为中心：认识基督 • 活在基督里 • 经历基督”系列讲座，进行第四讲：

体恤我们的基督 —— 《希伯来书》4章14–16节

许多人认为神对他们的挣扎漠不关心，或者因他们的软弱而感到失望。然而，《希伯来书》向我们展示了耶稣是我们伟大的大祭司；祂已为我们进入高天，并从内心深处体恤人的软弱。祂曾像我们一样受过试探，却从未犯罪。因着基督，我们不必躲避神，不必伪装坚强，也不必独自承担重担。

《希伯来书》向我们发出了一个美好的邀请：“所以，我们只管坦然无惧地来到施恩的宝座前，为要得怜恤，蒙恩惠，作随时的帮助。”基督并非仅仅从远处知晓我们的苦难；祂亲自进入了我们的人性，历经试探与苦难，如今更欢迎我们坦诚而自信地来到神面前。

如果你确信基督理解你所面临的一切，你与神的关系会发生怎样的改变？如果你的软弱不再是你逃离神的理由，反而成了你亲近祂施恩宝座的契机，那又会怎样？

我诚邀你下周四加入我们，一同思想这位理解我们、在父面前为我们代求，并恰好在我们最需要时赐下怜恤与恩典的基督。这一周，我会为你们每一位祷告。

愿恩惠与平安与你们同在，
Al

Peringatan 9/11

September 18, 2026 / Al Ngu, MDiv / Leave a comment

Peringatan 9/11 – Al Ngu. 11 September 2026
Selamat pagi.
Pada pagi ini, kita berkumpul dalam suasana penuh khidmat untuk memperingati peristiwa 11 September serta segala makna hari ini bagi bandar raya kita, negara kita, dan begitu banyak keluarga yang hidupnya berubah selama-lamanya. Kita mengenang dengan penuh rasa syukur mereka yang telah mengorbankan nyawa, termasuk Dick Morgan serta ramai lelaki dan wanita yang berkhidmat susulan hari yang dahsyat itu. Kita menghargai keberanian dan pengorbanan mereka, dan kita bersyukur atas mereka yang terus berkhidmat, walaupun krisis serta-merta itu telah berlalu dan kesannya berlarutan selama bertahun-tahun kemudian.
Namun pada pagi ini, saya mahu kita bukan sahaja mengenang apa yang telah berlaku, malah merenung di manakah kita boleh menemui harapan di tengah-tengah penderitaan dan kehilangan. Kerana apabila kita berada di tempat peringatan seperti ini, satu persoalan pasti timbul dalam fikiran kita: Ke manakah kita harus berpaling apabila hidup kita hancur? Di manakah kita mendapat kekuatan apabila mengalami perkara yang tidak dapat kita jelaskan? Dan di manakah kita boleh menemui harapan apabila luka masa lalu terus mempengaruhi masa kini?
Alkitab tidak memberikan jawapan yang dangkal terhadap persoalan-persoalan tersebut. Kitab Suci tidak menyuruh kita mengabaikan penderitaan atau sekadar melupakannya begitu sahaja. Malah, salah satu perkara yang paling istimewa tentang Alkitab ialah ia membenarkan kita untuk berdukacita. Kitab Ratapan ditulis di tengah-tengah kemusnahan yang dahsyat. Yeremia meneliti penderitaan, kehilangan, dan kemusnahan itu dengan jujur. Namun, tepat di tengah-tengah dukacitanya, dia berkata, “Tetapi inilah yang kuingat, dan oleh sebab itu aku mempunyai harapan: Kasih setia TUHAN tidak pernah berakhir; rahmat-Nya tidak pernah habis; semuanya baharu setiap pagi; besarlah kesetiaan-Mu.”
“Inilah yang kuingat, dan oleh sebab itu aku mempunyai harapan.” Sungguh indah kata-kata ini untuk pagi seperti ini. Kita memang mengenang peristiwa itu, namun ingatan kita tidak semestinya berakhir dengan keputusasaan. Kita boleh mengakui kegelapan itu tanpa perlu percaya bahawa kegelapanlah yang menentukan segalanya pada akhirnya. Kita boleh meratapi apa yang telah hilang sambil tetap percaya bahawa Tuhan itu setia. Rahmat-Nya baharu setiap pagi. Kesetiaan-Nya tidak pernah berakhir.
Dan Mazmur 46 memberikan kita satu lagi janji yang indah: “Tuhan ialah tempat perlindungan dan kekuatan kita, penolong yang sedia ada pada masa kesusahan.” Ia tidak menyatakan bahawa umat Tuhan tidak akan sekali-kali mengalami kesusahan. Sebaliknya, ia menyatakan bahawa apabila kesusahan melanda, Tuhan hadir bersama kita. Dia ialah tempat perlindungan dan kekuatan kita. Mazmur itu seterusnya menyatakan, “Tuhan ada di tengah-tengahnya; ia tidak akan digoyahkan.”
Itulah mesej yang perlu didengar oleh Bandar Raya New York—bukan sahaja pada 11 September, malah pada setiap hari. Kita telah mengalami penderitaan yang hebat, namun kita juga telah menyaksikan keberanian, belas kasihan, dan semangat berkhidmat yang luar biasa. Kita telah melihat orang ramai meredah bahaya demi menyelamatkan orang lain. Kita telah melihat mereka berkhidmat kepada jiran tetangga, mengambil berat terhadap orang yang tidak dikenali, serta terus memikul beban yang mungkin tidak dapat difahami sepenuhnya oleh kebanyakan daripada kita. Kita bersyukur atas warisan khidmat bakti itu, dan kita berdoa agar ia terus berkekalan dalam generasi akan datang.
Namun, pada akhirnya, harapan kita bukanlah terletak pada kekuatan diri sendiri. Harapan kita terletak pada Tuhan.
Dan bagi kita yang percaya kepada Yesus Kristus, harapan itu menjadi sesuatu yang lebih peribadi sifatnya.
Ini kerana agama Kristian tidak menyatakan bahawa Tuhan hanya memerhatikan penderitaan dari kejauhan. Iman Kristian menyatakan bahawa Tuhan sendiri turut serta dalam penderitaan kita.
Yesus sendiri pernah menangis.
Ketika Yesus berdiri di hadapan makam sahabat-Nya, Lazarus, Dia tahu bahawa Dia akan membangkitkan Lazarus daripada kematian. Dia tahu apa yang bakal dilakukan-Nya. Namun, apabila Dia melihat Maria menangis dan orang-orang di sekelilingnya berdukacita, Alkitab hanya mencatatkan, “Yesus menangis.”
Hal ini menyampaikan sesuatu yang mendalam tentang hati Tuhan. Yesus tidak menjauhkan diri daripada kedukaan manusia. Dia turut merasainya bersama kita. Dia memahami erti kehilangan seseorang. Dia memahami erti tangisan. Dia memahami erti penderitaan.
Yesus bukan sekadar menyaksikan penderitaan. Dia sendiri mengalami pengkhianatan, keganasan, penolakan, dan kematian. Dia pergi ke kayu salib. Dia memasuki kegelapan yang paling pekat yang mungkin dialami oleh manusia.
Namun, kematian bukanlah penamat segala-galanya.
Yesus Kristus bangkit semula.
Dan itulah teras harapan orang Kristian. Harapan kita bukan sekadar bahawa keadaan akan menjadi lebih baik pada akhirnya. Harapan kita ialah Yesus Kristus telah mengalahkan dosa dan kematian; dan oleh sebab Dia hidup, kematian bukanlah penamat segala-galanya.
Itulah sebabnya orang Kristian boleh berdukacita namun tetap memiliki harapan. Kita tidak perlu memilih antara mengenang masa lalu dan menaruh harapan pada masa hadapan. Kita boleh mengenang mereka yang telah tiada, kita boleh mengakui kesedihan yang masih bersisa, dan pada masa yang sama, kita boleh menatap masa depan yang berada dalam tangan Tuhan.
Alkitab memberikan gambaran yang indah tentang masa depan itu pada bahagian akhir Kitab Wahyu. Ia menyatakan bahawa Tuhan “akan menghapuskan segala air mata daripada mata mereka; maut tidak akan ada lagi, dan tidak akan ada lagi perkabungan, tangisan, ataupun kesakitan.”
Renungkanlah janji itu: Tuhan sendiri yang akan menghapuskan setiap air mata.
Air mata yang telah mengalir di New York. Air mata keluarga yang kehilangan orang tersayang. Air mata mereka yang telah berkhidmat dan menanggung akibatnya kemudian hari. Air mata yang mungkin masih mengalir secara diam-diam, bertahun-tahun kemudian. Tuhan melihatnya. Tuhan mengetahuinya. Dan Kitab Suci…